شمارهٔ ۱۰۷
ساحت کون و مکان عرصه میدان اوستگوی زمین و سپهر در خم چوگان اوست
تا خم زلف دوتا ریخته اندر قفاسلسله کائنات جمله پریشان اوست
درد چه درمان کدام چشم بنه بر قضامدعی درد آنک طالب درمان اوست
تا زده طغرای خط گرد عذارت رقمهندی تاتار ترک در خط فرمان اوست
جام گرفت از رقیب بر سر بیمهریستگر بخورد خون من غایت احسان اوست
ذوق ندارد تذرو تا نگرد سوی سروتا که به بستان چمان سرو خرامان اوست
جانب کنعان بر باد صبا و بگویوسف مصرت اسیر پای به زندان اوست
هرکه به گلزار عشق پای نهد چون خلیلآتشافروخته لاله بستان اوست
نغمه بلبل به باغ نیست به جز شور گلآن همه شور و نوا کرده دستان اوست
ناقه آشفته خفت شیخ به کعبه رسیدقسمت گمگشتگان طوف بیابان اوست
دست تولا زنم باز به دست خداگر برهاند مرا همت سلمان اوست