شمارهٔ ۱۱ - گیسوی نگار

قافیه: اریبزنیم۸ بیت

می از اندازه فزونش بده ای ساقی بزمتا خراب افتد و ما دست به کاری بزنیم

شب اگر دست به گیسوی نگاری بزنیمره صد قافله دل در شب تاری بزنیم

سخت‌ها سست شود در گه همدستی ماهمه همدست اگر دست به کاری بزنیم

شیر گیریم و تهمتن تن و مرد افکن و مستهمتی تا که در این شرزه شکاری بزنیم

ز اول عمر چو اندر زد و خوردیم و دفاعیک صبوحی ز پی دفع خماری بزنیم

محتسب تا نرسیده است ز دنبال بیاساغری با تو به یک گوشه کناری بزنیم

حاصل کشتهٔ درویش اگر داد به بادهر که بر خرمنش از ناله شراری بزنیم

عارفا رشتهٔ تحت الحنک واعظ شهرظلم کردیم گر آن را به حماری بزنیم!

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد تا می بیشتری به او بدهد تا به این وسیله بتوانند خود را از غم و گرفتاری‌ها رها کنند. او تأکید می‌کند که اگر در کنار هم دست به کار بزنند، می‌توانند بر سختی‌ها غلبه کنند و از زندگی لذت ببرند. شاعر به قدرت و شجاعت اشاره می‌کند و از همدستی برای شکستن موانع و مقابله با مشکلات سخن می‌گوید. در نهایت، او خواهان دوری از قضاوت‌های محتسب است و دوست دارد تا در خلوت و آرامش با یارانش به خوش‌گذرانی بپردازد، همچنین به نظرات عارفان و واعظان نیز می‌تازند و اظهار می‌کند که ممکن است اشتباهاتی داشته باشند.