شمارهٔ ۳ - یک غزل ناتمام عارف

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ستنینیست۶ بیت

جان از غم دوست رستنی نیستزین دام هلاک جستنی نیست

آن فتنه که خاستی و برخاستتا ننشینی نشستنی نیست

بگسست علاقه‌ای که‌اش منپنداشتمی گسستنی نیست

از کردنِ توبه توبه کردماین توبه دگر شکستنی نیست

آن سبزهٔ عشق کو نخورد آباز چشمهٔ چشم رستنی نیست

از قحبه و هیز عشق و عفتزینهار مجو که جستنی نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ راهی برای رهایی از این غم وجود ندارد. او به این نکته اشاره می‌کند که هر تلاشی برای فرار از این احساسات بی‌فایده است و عشق و وابستگی عمیقی که دارد، به راحتی گسستنی نیست. شاعر همچنین به ناامیدی از توبه و پاکی عشق اشاره می‌کند و بر این باور است که عشق واقعی نمی‌تواند از بین برود. در نهایت، او هشدار می‌دهد که در این دنیای پر از مشکلات و بی‌وفایی‌ها، جستجوی عشق واقعی بی‌نتیجه خواهد بود.