شمارهٔ ۴۰۸ - در ذم فتوحی شاعر
ای بر در بامداد پندارفارغ چو همه خران نشسته
نامت به میان مردمان درچون آتشی از چنار جسته
ما را فلک گزاف پیشهبر آخور شرکت تو بسته
نارسته ز جهل و برده هر روزنوباوهٔ احمقی برسته
با شومی جهل هرکه در ساختفالش نکند فلک خجسته
طفلند ممیزان و زیننداحرار چو دایه سینه خسته
باری چو درخت سست بیخیکم ده به تبر ز شاخ دسته
در مجلس روزگارت این بسکز درزه رسیدهای به دسته
طوفان منازعت مینگیزای ساکن کشتی شکسته
اف از خور و خواب اگر نبودیمدر سلک تناسب از تو رسته