شمارهٔ ۳۰۷ - در منع توزیع با جمالالدین مسعود گوید
ای به طالع چو نام خود مسعودوی به همت چو رای خویش رفیع
آسمان آن مطاع عالم کونامر و نهی ترا به طوع مطیع
تیره ماه امید را دادهبه صبای وفا مزاج ربیع
دو طلایه است حزم و عزم تراسیرشان جاودان بطیء و سریع
مدتی شد که در مصالح منبودهای هم تو خصم و هم تو شفیع
عاطفتهای خاص تو دادستصد رهم بینیازی از توزیع
بدعتی تو منه در این مدتکه بود از خصایص تو بدیع
به خدایی که جز بدو سوگندهست شرک خفی و فحش شنیع
که به ترویج این خطم هرگزاین توقع نبود از آن توقیع