شمارهٔ ۲۹۰ - در مدیح
ای خداوندی که کمتر بنده در فرمان توآسمان ابلق است و روزگار آبنوس
گشته قدرت را سر گردون گردان پایمالکرده دستت را لب خورشید رخشان دستبوس
خاک طوس از نعل یک ران تو باشد پر هلالآسمان هر ساعتی گوید که آوخ ای فسوس
کاشکی در ابتدای آفرینش کردگاربنده را فرموده بودی تا که بوسد خاک طوس