گنج

شمارهٔ ۲۷ - در قناعت و صبر گوید

ای بس که جهان جبهٔ درویش گرفتهاز فضلهٔ زنبور برو دوخته‌ام جیب
واکنون همه شب منتظرم تا بفروزندشمعی که به هر خانه چراغی نهد از غیب
آن روز فلک را چو در آن شکر نگفتمامروز درین زشت بود گر کنمش عیب