شمارهٔ ۱۲۵ - در مدح
مکرم مفصل سدیدالدین سپهر سروریای کفت باغ امل را بهترین اردیبهشت
آنچنان افزون ز روی مرتبت ز ابنای عصرکافتاب از ماه و چرخ از خاک و کعبه از کنشت
دست قدرت صورت آدم همی کردی نگارذکر اقبال تو بر اوراق گردون مینبشت
نه که خود آدم به ذکر تو تقرب مینمودچون صور بخش هیولی خاک آدم میسرشت
سرورا وقت ضرورت خاصه چون من بنده رابردن حاجت به نزدش چون کریمان نیست زشت
چون ندارم آنچه با قارون فروشد در زمیندر دلم آنست کانرا قبله کردن زرد هشت
در چنین وقتی مرا چون بندهٔ امر تواماز کف رادت که او جز تخم آزادی نکشت
گر نباشد آنچه اسمعیل را زو بد خلاصزان بنگریزم که آدم را برون کرد از بهشت