غزل شمارهٔ ۲۸۸
یک دم به مراعات دلم گرم ندارییک ذره مرا حرمت و آزرم نداری
من دوست ندارم که ترا دوست ندارمتو شرم نداری که ز من شرم نداری
این مرکب بیداد تو توسن چو دل تستوانرا چو بر خویش چرا نرم نداری
در دفتر تندی و درشتی که همانایک سوره برآید که تو آن برم نداری