غزل شمارهٔ ۲۸۴
روی چون ماه آسمان داریقد چون سرو بوستان داری
دل تو داری غلط همی گویمنه به جان و سرت که جان داری
در میان دلی و خواهی بودخویش را چند بر کران داری
راز من در غمت چو پیدا شدروی تا کی ز من نهان داری
گر نهانی و بیوفا چه عجبجانی و عادت جهان داری
از غمت روی بر زمین دارموز جفا سر بر آسمان داری
چند ازین گرچه برگ این دارمچند از آن گرچه جای آن داری
چون گرانی همی بخواهی بردسر چه بر انوری گران داری