غزل شمارهٔ ۲۷۷
گر ترا روزی ز ما یاد آمدیدل کجا از غم به فریاد آمدی
خرمن اندوه کی ماندی به جایگر ز سوی وصل تو باد آمدی
کاشکی بر دست کار چاپکیبخت ما با چشمت استاد آمدی
نام بیداد از جهان برخاستیگر ز زلفت گه گهی داد آمدی
ور به جانی وصل تو ممکن شدیعاشقت پیوسته دلشاد آمدی