غزل شمارهٔ ۱۹۷
هرچند به جای تو وفا دارمهم از تو توقع جفا دارم
در سر ز تو همچنان هوس دارمدر دل ز تو همچنان هوادارم
از من چو جهان مبر که تو دانیکز دولت این جهان ترا دارم
بیگانه مشو چو دین و دل با منچون با غم تو دل آشنا دارم
گویی که مگوی راز با خصمانحاشا لله که این روا دارم
لیکن به گل آفتاب چون پوشمچون پشت چو ماه نو دوتا دارم