گنج

غزل شمارهٔ ۱۷۶

دوش در ره نگارم آمد پیشآن به خوبی ز ماه گردون بیش
گشته از روی و زلف خونخوارشخاک گلرنگ و باد مشک پریش
چون مرا دید ساعتی از دورآن بت نیکخواه نیک‌اندیش
به اشارت نهان ز دشمن گفتکالسلام علیک ای درویش