غزل شمارهٔ ۱۶۴
دلدار به طبع گشت رام آخروین کار به صبر شد تمام آخر
آن کرهٔ سر کشیدهٔ توسنبیرایض گشت خوش لگام آخر
وان مرغ رمیده وز قفس جستهباز آمد چون دلم به دام آخر
هرکس که به صبر پای بفشاردروزی برسد چو من به کام آخر
منشوری نیست دور محنت راچون یابد دولت دوام آخر