شمارهٔ ۲۵۰
برآورد دولت جهانی دگرتن مملکت یافت جانی دگر
ز باران ابر شرف بشکفیدگلی تازه در بوستان دگر
به ایوان و میدان شاهنشهیز شاهی نو آمد نشانی دگر
بیفزود در طبع گیتی نشاطز دیدار گیتی ستانی دگر
کی الب ارسلان و ملکشاه راقضا برد سوی جهانی دگر
شد اندر زمانه ز نسل ملکملک شاه صاحبقرانی دگر
هم از نسل او کرد صنع خدایز طغرل شه البارسلانی دگر
ملک سنجر امروز بر تخت ملکز عدل است نوشین روانی دگر
دهد عدل او هر زمان خلق راز جور زمانه امانی دگر
نیارد به صد دور گردون پیرجوانمرد تر زو جوانی دگر
که گر ملک دنیا بخواهی از اونگوید که رو تا زمانی دگر
کف او ز رازق به ارزاق خلقکند هر زمانی ضمانی دگر
نه چون او سخاگستری دیگر استنه چون کفّ او زرفشانی دگر
نه عالیتر از پایهٔ تخت اوستاره شناسد مکانی دگر
نه هرگز بود خانهٔ ملک رابه از تیغ او پاسبانی دگر
نه نیکوتر از داستانش رسدبه گوشِ خرد داستانی دگر
چو دشمن ز تیغش برآرد فغانز تیرش برآرد فغانی دگر
که چون استخوانی ببُرَّد به تیغبسنبد به تیر استخوانی دگر
چو مرغی است تیرش که جز چشم خصمنجوید به رزم آشیانی دگر
خمیدهتر از قامت خصم اوکمانگر نسازد کمانی دگر
دوالی ز پشت عدو برکشدکند اسب را زو عنانی دگر
ایا آفتابی دگر در جهانتو را تخت و زین آسمانی دگر
مه از دودمان تو هرگز که یافتبه دهر اندرون دودمانی دگر
به از خاندان تو هرگز که دیدبه ملک اندرون خاندانی دگر
اگر چه نرفت از ره هفت خوانبه جز روستم پهلوانی دگر
ز تو هر هنر رستمی دیگرستز تو هر اثر هفتخوانی دگر
همه ماوَرَالنَّهر شد سر بسرز سهم تو مازندرانی دگر
ز تیغ تو خانی درآمد ز پایز دست تو بنشست خانی دگر
تو آن کامرانی به وصف کمالکه هرگز نگردی بسانی دگر
نبود و نباشد پس از کردگارقوی تر ز تو کامرانی دگر
ز هر تن که راند سنان تو خوناز او خون نراند سنانی دگر
گه رزم جز تیغ تیز تو نیستدهان اجل را زبانی دگر
گه بزم جز دست راد تو نیستزبان امل را دهانی دگر
چو باغی است بزمت که هر ساعتیدر او بشکفد ارغوانی دگر
مرآن باغ را باغبان دولت استکه آرد چنین باغبانی دگر
ز خلق زمانه نیاید به دستچو دستور تو کاردانی دگر
نبیند همی دیدهٔ مهر و ماهبه عالم چو تو مهربانی دگر
تو آن شهریاری که در بزم تونباشد چو من مدحخوانی دگر
من آنگوهر آوردم ارکان خویشکه هرگز نخیزد ز کانی دگر
به مدح تو گر بر فشانم روانز تو باز یابم روانی دگر
همی تا رسد هر زمان از سپهربه سود و زیان کاروانی دگر
تو را باد سودی دگر هر زمانز سودت عدو را زیانی دگر
تو هر روز جشنی دگر ساختهنهاده به هر جشن خوانی دگر
رسیده به جشن تو هر هفتهایز مرز دگر مرزبانی دگر