شمارهٔ ۱ قافیه: ا۳ بیت هزاران قبّهٔ عالی ، کشیده سر به ابر اندرکه کردی کمترین قبه سپهر برترین دروا چو گرگ ظلم را کشتی به زور بازوی عدلتز انبوهی شده صحرای اقلیم تو چون کمرا یکی دبه در افگندی به زیر پای اشتربانیکی بر چهره مالیدی مهار ماده ما را