شمارهٔ ۴۱
مرا گر ز آب حیوان جرعه ریزندچه عیب آید که در پای تو دردم
چو اطلس بر سر شاهان نشستهنه قصب آمد که در پای تو بُر دَم
گر آهن بودم از سختی شکستمور آتش بودم از سردی فسر دَم
ز تو مهری امانت بود بر منبمهر خویش در هجران سُپردم
اگر زحمت نمودم تا بامروزشبت خوش باد کان زحمت ببُردم