شمارهٔ ۹۲ - مدح علاءالدوله فخرالدین عربشاه پادشاه کهستان - مطلع سوم
تا نفس عیسوی زاد نسیم از دهانمرده ی یکساله شاخ یافت دگر ره روان
قطره چو پیگان گری است، بر زره آبگیرغنچه چو زوبین زده است بر سپر گلستان
عربده آغاز کرد بلبل سر مست بازتا گل پوشیده روی، چهره نمود از نهان
پرده بود ناله ساز، خاصه به جشنی چینناله بود پرده سوز خاصه به درد چنان
ز آینه ئی بود میغ، حامله گشته ز بحرلاجرمش می برد شعشعه گیسو گشان
بوالهوسی عشق باز، نیست به از عند لیبهم نفسی به نشین، نیست به از بوستان
خانه خدای خمول، سبزه تازه لقاستگونه بگرداندش، زحمت هیچ ایرمان
سرو خضر صدره خواست سرخی رخسار باغباد که عیسی دم است گفتش، سر سبز هان
ماشطه لفظ شاه، کله زد اندر چمنطره شمشاد را، کرد رخ ضیمران
اختر برج قبول گوهر درج بتولاختر گردون بقا گوهر دریا بنان