شمارهٔ ۳۵ - مدح سلطان ارسلان بن طغرل - مطلع دوم
ای آفتاب عالم روزت خجسته بادعالم بنو، ز ظلمت بیداد رسته باد
پشتی که جز بخدمت درگاه تو دوتاستالا به عذر پیری، در هم شکسته باد
راهی کزو بمنزل جاهت توان رسیدبر مسرعان حادثه، آن راه بسته باد
هر کاو دهد ز دست، سر رشته ولاتهرکس که هست، رشته عمرش گسسته باد
هر دل، که سر ز مهر تو برتافت چون کماناز تیر مرگ، چون جگر توز، خسته باد
بستان طراز ملکت، اعنی نسیم عدلاز عدل زلف چتر سیاه تو، جسته باد
بر چشمه سنان تو، خورشید تیغ زنز آلایش کسوف ابد، روی شسته باد
بادام وار با تو کسی، کاو دو دل بودچشمش برون کشیده زناخن چو پسته باد
هر گل که پیرهن بدرد، در بهار عدلاز دست تیغ سبز قبای تو دسته باد
کم کرده ی امید جهان گوهر کرمدر خاک درگه تو امل باز جسته باد
شاخی که بند یابد از او، میوه امیداز بیخ اصطناع تو آن شاخ رسته باد
اعنی که بامداد چو سر بر کند زخوابگوید جهان، که خلقت شاهت خجسته باد