شمارهٔ ۳۲ - مدح یکی از صدور

ای کلک تو بر لوح عطارد زده ابجدعنوان نسب نامه آدم باب وجد

هم کاهل هامونی با حلم تو مسرعهم شبرو گردونی با عزم تو معقد

بر مفرش صدر تو پی عزت جاویددر سایه قدر تو سر دولت سرمد

جز رای تو در تیه معانی نبرد راهجز حزم تو بر راه حوادث نکشد سد

در موکب اقبال علمدار جلالتبر چتر سپهری زده یک گوشه مطرد

در مسند همت بنشین زانکه ضیاها استاز خاک کف پای تو تا دیده فرقد

دشمن چه شنیده است و چه دیده است زتوباستا بر غر تزویر زند بانک مؤید

تا شست قضا در کشد این تیر جگر دوزتا دست قدر برکشد این تیغ مغمد

هم خوابه کین تو هم از بارقه خشمبر خرده الماس کند عرصه مرقد

در مجلس تادیب تو چون سوسن و نرگساز بیم زبان لال وز غم دیده مشهد

زرین قلم چرخ شود نکته بینشزان لفظ گهر بار بر این لوح زبر جد

نه پایه افلاک مرصع ز پی توستبر منبر چوبین چه نهی بیهده مسند

گر، دیده کان طلعت زیبای تو بیندپیش رخ خورشید به بندد تتق رد

بر سلسله خط تو بگذشت خرد گفتصد پای معانی است بهر حلقه مقید

احسنت زهی ذات تو در مبدأ ترکیباز شرکت طبع آمده چون عقل مجرد

خاک در میمون تو، اکسیر سعادتوز وی شده عز ابدی عز مخلد

تو کعبه فضلی و من از دور تو محروملبیک زنان روی نهاده سوی مقصد

آن باز سپیدم که بیک صولت پروازبر شیر سیه تنک کنم عرصه مصید

شب طره مشگین نفشاند به تبرکگر مدخنه طبع تو تنک آمده بد قد

تا پای بشویند عروسان نکاتمدر شیشه ی مه گرده گلابیست مصعد

یک رمز مرا کاتب علوی بنویسدچون کار بشرح اند، در این هفت مجلد

پیش تو میان بستم چون رمح ز دینیگوهر ز زبان رسته چون تیغ مهند

در چشم عدو خارم و بر خد ولی خالپالایش این چشمم و آرایش آن خد

خاری که ز زخمش شود آن دیده معذبخالی که ز لطفش شود این چهره مورد

بر رغم جهانی چه شود، گر چو منی رااسباب مرتب کنی احوال ممهد

نیکو نبود گر پس از ایمان مدیحتطبعم به ثنای دگری گردد مرتد

زان پس که خضر وار سپردم ره دریاسجاده سبز آرم بر صرح ممرد

تا درع سیه عیبه مه را گند از نورزرادی خورشید بزر آب مزّرد

از سم براق تو هلالی که بیفتدبادا شده زو گردن خورشید مقلد

هم نام تو بر دیده اقبال منقشهم عهد تو، با مدت ایام مؤکد

بر دوش من از بخشش تو دیبه معلمدر کوش تو از مدحت من در معقد

عرض تو چو علم تو ز آفات منزهرسم تو چو اسم تو در آفاق محمد

دین ساخت عمادی ز تو ایوان شرف رابادا، بتو این ایوان تا حشر معمد

در تهنیت روزه چگویم که جهان راهر روز بدیدار تو عیدی است مجدد