بخش ۴ - در نعت پیمبر اکرم
محمد شمع جمع اهل بینشچراغ بزمگاه آفرینش
زهی مجموعه خلق و مروتک فهرستش بود مهر نبوت
شکسته طاق کسری از ظهورشنشسته آتش گبران ز نورش
نبودش سایه آن خورشید پایهکه بود او شمع و شمعش نیست سایه
از آن آدم ملک را گشت مسجودکه نور او چو شمعش بر جبین بود
شب معراج شمع قد برافراختبراقش همچو برقی بر فلک تاخت
ز شمع وصل او جبریل درماندو زو پروانه وش بی بال و پر ماند
در آن دو عالم و آدم کجا بودکه نورش شمع بزم کبریا بود
چراغش روشن از نور خدا گشتو زو روشن چراغ انبیا گشت
به مویی گر نگیرد خلق را دستکجا از آتش دوزخ توان رست
الا ای پرتو شمع تجلیچراغ دیده ارباب معنی
نهان از دیده ها خود کرده تا کیچو نور دیده ها در پرده تا کی
مکن در پرده همچون شمع مسکنبرون آ تا شود آفاق روشن
چو روشن شد ز نورت چشم انجمچرا چون برق گشتی از نظر گم
تو شمع بزمگاه لامکانیدرین فانوس سبز آخر چه مانی
چو شمع از نور خود آتش برانگیزبسوز این تیره فانوس و فرو ریز
چو داد اول زمان نور تو پرتوتو خود هم مهدی آخر زمان شو
سوار عرصه دین همگنان کنچو شمعش ذوالفقار آتشفشان کن
عدم کن ظلمت کفر از ره دینبه برق تیغ خونریز شه دین