شمارهٔ ۶۷

قافیه: امبود۳ بیت

حال درویش خسته باز مپرسغم دیرینه بازگو چکند

چو فلک آتشش بخرمن زدفکر کشت و غم درو چکند

هر که در عالمش جوی نبودهمه عالم به نیم جو چکند

خلاصه

هوش مصنوعی: این ابیات از شاعر به وضع دشوار درویش اشاره دارد. او می‌گوید حال درویش خسته را نباید پرسید، زیرا غم‌های گذشته را تجدید نمی‌کند. درویش می‌بیند که آتش مصیبت‌های زندگی همه جا را فرا گرفته و اندوه درون او را می‌سوزاند. همچنین اگر کسی در زندگی‌اش از چیزی بی‌خبر باشد، تمامی دنیا نیز برای او به اندازه نیمی از یک جو (واحدی از اندازه‌گیری) ارزشی ندارد. به این ترتیب، شعر نشان‌دهنده ناامیدی و苦ی درویش در مواجهه با مشکلات و غم‌های زندگی است.