شمارهٔ ۹۹۵
من که از دور ترا بینم و مدهوش شومکی بود طاقت آنم که هم آغوش شوم
گرچه ناز تو مرا جامه تن کرد قباکشته ناز تو ای سرو قباپوش شوم
نالم از درد و زین ناله چو سودی نبودگریه زار کنم آخر و خاموش شوم
بس که شیرینی گفتار تو هوشم بربودنشوم پند کسی گر همه تن گوش شوم
اینکه چون اهلی دلسوخته نالم زانستکه مبادا ز ضمیر تو فراموش شوم