شمارهٔ ۹۹۴
چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنمچون سگان ریش کهن را بزبان تازه کنم
عشق تو (گشت) چو پروانه مرا بهر جلالنه چو بلبل ز پی شهره و آوازه کنم
شوق من بیش ز اندازه چو حسن تو مرنجبر جمال تو نظر گرنه باندازه کنم
ملک دل رخنه چه شد از تو نظر چون بندمتکیه بر ملک چه از بستن دروازه کنم
گر به اهلی ندهی از سر زلفت تارینسخه جان خرابش بچه شیرازه کنم