شمارهٔ ۹۹۰
تا کی از گریه گره بر لب فریاد زنمسوختم چند گره بیهده بر باد زنم
منکه از طالع شوریده خود در بدرماز که نالم چکنم پیش که فریاد زنم
غم دل چند خورم کی بود آنروز که منبفراغت نفسی با دل آزاد زنم
هر گهم صورت شیرین نفسی پیش آیدای بسا آه که بر حسرت فرهاد زنم
اهلی آن غنچه دهن کار بمن تنگ گرفتوقت آن شد که قدم در عدم آباد زنم