شمارهٔ ۹۵۵
غرق خونم که ازین بحر کناری گیرمسر بصحرا نهم و دامن خاری گیرم
چند باشند جوانان بکنار از من پیروقت آنست که من نیز کناری گیرم
بسکه در کنج غمم چهره خزانی شده استشرم دارم که ره باغ و بهاری گیرم
مگسی بی پر و بالم چه پرم گرد همایدر خور بال و پر خویش شکاری گیرم
بیقرارم من از آن شمع چو پروانه ولیتا نسوزم نگذارد که قراری گیرم
گر سگ خود شمرد آن بت ترسا بچه امکافرم گر دو جهان را بشماری گیرم
اهلی آن به که چو بلبل نکنم ناله عشقچند خود را بزبان عاشق زاری گیرم