شمارهٔ ۹۴۷
درعشق گنهکارم اگر خاک نگردمتا خاک نگردم ز گنه پاک نگردم
عمرم بتماشای تو بگذشت و هنوزتیکبار نبینم که جگر چاک نگردم
بی لعل تو گر باده خورم زهر از آن بهزان باده چه حاصل که فرحناک نگردم
در کوی تو سرکشته ببوی توام ایگلاز باد هوا چون خس و خاشاک نگردم
آندم که کنی عزم شکار ایشه خوباندرپای سمند تو چرا خاک نگردم
ازپا ننشینم من سرگشته چو آهوتا کشته آن حلقه فتراک نگردم
من عاشقم و کار من افغان ز غم عشقبیهوده درین گنبد افلاک نگردم
گر من ز سر خود کنم اندیشه چو اهلیهرگز به سر کوی تو بی با نگردم