شمارهٔ ۹۴۶
ما شیشه ناموس به میخانه شکستیمپیمان دو عالم به دو پیمانه شکستیم
اول چه حکیمانه ره توبه گرفتیمآخر که شکستیم چه رندانه شکستیم
بستیم ز تعلیم خرد نخل امیدیآنهم بمراد دل دیوانه شکستیم
باشد که دل دوست نرنجد که غمی نیستگر در نظر مردم بیگانه شکستیم
مردیم ز غم اهلی و بستیم زبان رابرخیز که هنگامه افسانه شکستیم