شمارهٔ ۹۰
من و مجنون دو اسیریم که غم شادی ماستهر که این شیوه ندانست نه از وادی ماست
پاس شمع رخ ساقی به دعا می داریمکین چراغی است که در ظلمت غم هادی ماست
آن سبکبار نهالیم که در باغ جهانسرو آزاد چمن بنده آزادی ماست
گر ندانیم ره و رسم جهان طعنه مزنزانکه نادانی ما غایت استادی ماست
بخت اگر یار شود یار هم از ما باشدزانکه بیزاری معشوق ز بیزادی ماست
گرچه ما خانه خرابیم ولی دلشادیمکه غم خانه کنی در پی آبادی ماست
گرچه رندیم و تهی دست چو اهلی شادیمچرخ را با همه حشمت حسد از شادی ماست