شمارهٔ ۸۹۶
من آب خضر جویم بهر سگان کویشاو تشنه بر هلاکم تا نگذرم بسویش
تاب نظر ندارم آن به که خاک گردمتا ذره ذره بینم در آفتاب رویش
صد آب زندگانی میرد بپای آن گلصد خضر چون مسیحا جان میدهد ببویش
تاب فغان ندارد آه از مزاج آن مهکز گل بنازنینی نازک ترست خویش
آن نازنین بدخو، کی رام خویش سازمکز من رمد به آهی آهوی فتنه جویش
ای باد زلف او را برهم مزن که ترسمجمعی شوند درهم ز آشفتگی مویش
بسیار گوست اهلی عیبش نشاید اماکز سینه میکند کم دردی به گفتگویش