شمارهٔ ۸۵۴
گل من مگو که لب را بکسی گشاد هرگزکه به گلشن وصالش نوزید باد هرگز
من ازین دو چشم غلطان چه مراد نقش بندمکه ز ششدر امیدم نبود گشاد هرگز
نه که شادی وصالم ندهد زمانه و بسکه بهرچه دل نهادم دگرم نداد هرگز
مگرت بیاد آرم غم خود ز ناله ورنهز غرور خوبی از کس نکنی تو یاد هرگز
دل عاشقان ز خوبان همه شاد باد یاربدل اهلی از تو بی غم نفسی مباد هرگز