شمارهٔ ۸۲۰
ساقیا مستم لب خود از لب من دور دارورنه گر گستاخیی آید ز من معذور دار
دردمند عشق را راحت گر از بیداد تستیارب این راحت ز جان دردمندان دور دار
هر کرا در ظلمت غم چشم بیرون رفتن استگو چراغ می براه دیده پرنور دار
ای حریف بزم وصل از غیرت جانان بترسیا طمع از جان ببر یا راز ازو مستور دار
خانه تن عاقبت اهلی ز پا خواهد فتادتا توانی خانه تن را بمی معمور دار