شمارهٔ ۸۱۶
از بتان دل برکنم گویم مسلمان دگرناگهان روی ترا بینم پشیمان دگر
تا دل آزاده در زنجیر زلفت بسته امبا خود از دیوانگی دست و گریبانم دگر
خاطر از نظاره ات صد سال اگر جمع آورمیک نظر کز دیده ام رفتی پریشانم دگر
گر دلم داری نگه دوری نباشد زانکه مندل بشرط آن ترا دادم که نستان دگر
منکه عمری میگشودم عقده از کار کسانحالیا اهلی بحال خویش حیرانم دگر