شمارهٔ ۷۶۴
عاشقان گردم گرم از دل غمناک زنندگلرخان غنچه صفت جامه بتن چاک زنند
باشد ای گل که ببرق کرم از ممکن غیبآتش تفرقه یی در خس و خاشاک زنند
ازره غمزدگان سنگ ملامت برگیرتا شهیدان تو چون سبزه سر از خاک زنند
عاشقانی که نشویند بخونابه نظرشرمشان باد که لاف از نظر پاک زنند
دردمندان قدم اول بسر خویش نهندوانگهی دست بر آن حلقه فتراک زنند
سگ عیسی نفسانیم که این گرم روانگرچه خاکند قدم بر سر افلاک زنند
زاهدانی که محبت نشناسند که چیستعیب باشد که دم از دانش و ادراک زنند
سر هر کس نشود گوی بمیدان بتاناهلی این گوی مگر مردم چالاک زنند