شمارهٔ ۶۹۵
صبا چو جعد سر زلف یار من بگشودگره ز کار من و روزگار من بگشود
شکفته اند حریفان چو گل ز هر سوییمگر به خنده دهان نوبهار من بگشود
کمان حسن که زه کرد در جهان روزیکه ناوکی نه به قصد شکار من بگشود
فغان که گوشه چشمی بمن ز ناز نکردبتی که نرگس او در کنار من بگشود
بغیر داغ نکویان نیافت بامن هیچاجل چو عاقبه الامر بار من بگشود
هزار بوسه توان زد بدست آن نقاشکه چهره یی بقلم چون نگار من بگشود
گذشت یار چو بر خاک تر بتم اهلیدر بهشت بروی مزار من بگشود