شمارهٔ ۵۸۲
بقرار یک نظر دل ز تو چون کنار گیردتو مگر بجان در آیی که کسی قرار گیرد
تو چنین بخون عاشق چو می شبانه نوشیبصباح حشر ترسم که ترا خمار گیرد
بکشی به جورم آنگه بکشی به دار عبرتبتوهر که عشق ورزد زمن اعتبار گیرد
تو بلطف آب خضری من اگر چه تشنه سوزمنزنم نفس مبادا که دلت غبار گیرد
مژه را گشاد اهلی ندهد بگریه لیکنچکند که سیل خون را سر ره بخار گیرد