شمارهٔ ۳۸۳
مجاورم چو سگان بهر پارس در کویتفرشته را نگذارم که بگذرد سویت
چه جای آنکه به بیگانه بینمت همدمکه جان خویش نخواهم که بشنود بویت
بدود آه جهانی سیه کنم هر شبکه بر کسی نفتد پرتو مه رویت
گشاد زلف تو صد دل بیک گره که گشودگره گشای دل ماست سنبل مویت
چرا ز تلخی خوی تو جان من رنجدکه نوشداروی جان است تلخی خویت
بگوی با خط سبزت که کی رواست چو خضرکه می تو نوشی و ما خون دل ز پهلویت
ز شوق، چشم تو اهلی، رمیده از مردمکه مونس دل مجنون بس است آهویت