شمارهٔ ۳۱۲
خوشا کسی که به کوی تو بخت همدم اوستسفال درد سگان تو ساغر جم اوست
دلم که در خم چوگان زلف تست چو گویشکسته شد همه عمر و هنوز در خم اوست
به مرگ مدعی از درد، دل بسوخت مراهنوز خانه بختم سیه به ماتم اوست
دلا تو چند چو پروانه لافی از آتشترا چه طاقت یک شعله ز آتش غم اوست
ترا چه تاب جمالی که مه ازو تابی استچه جای ماه که خورشید ذره کم اوست
ز سیل فتنه چه غم خانه دل ما راکه از اساس محبت بنای محکم اوست
بیمن ساقی عیسینفس نخواهد مردچراغ خاطر اهلی که زنده از دم اوست