شمارهٔ ۲
ای شکرخا کرده شُکرت طوطی گفتار ماشکر توست الحمدلله همچو طوطی کار ما
قلبِ رویاندوده را گر امتحان ز آتش کنیجز سیهرویی نباشد حاصل کردار ما
پیش بت سر بر زمین دست دعا بر آسمانشد زمین و آسمان شرمنده از اطوار ما
نیکی ما اندک و زشتی ما بسیار، لیکپیش احسانت چه سنجد اندک و بسیار ما
عنکبوت تن پرستد رشته جان بیتو، لیکبگسلیم از رشته جان زانکه شد زنار ما
راستان را راه عشق آمد صراطُ المستقیمپای لغز ما بود از عقل ناهموار ما
از حریم کعبه امّید کس نومید نیستبا وجود گمرهی اهلی، مکن انکار ما