شمارهٔ ۱۳۷۸

قافیه: انی۸ بیت

تو گر بخاک شهیدان گذار باز آریهزار گمشده را زان دیار باز آری

مرا چو سبزه پژمرده ایسحاب کرمچه شد برحمت خود گر بکار باز آری

ز هجر روی تو جان بیقرار شد بازآیمگر که جان مرا با قرار باز آری

هر آهوییکه شکارت نشد ز حسرت سوختدر آن هوس که تورو در شکار باز آری

بروزگار جوانی و کام دل ای پیرکجا رسی مگر آن روزگار باز آری

جهان بهار و خزانش بسیست لیک تو کیخزان پیری خود را بهار باز آری

غبار دل ببری پیش گلرخان چون بادکه گر غبار بری هم غبار باز آری

چو سرو ناز تو اهلی کنار کرد از توبآب دیده کیش در کنار باز آری