شمارهٔ ۱۳۴۰
مارا کشی و زنده جاوید میکنیعیسی نکرد آنچه تو خورشید میکنی
امید هرکه هست ز تیغ تو حاصلستمارا گناه چیست که نومید میکنی
جامی ببخش و همت رندان مست بینتا کی سخن ز حشمت جمشید میکنی
ساقی شدست مطرب دل خیز ایحریفگر رقص بر ترانه ناهید میکنی
اهلی ز شاخ بخت چه جویی بر مرادبیهوده میوه یی طلب از بید میکنی
تو ایسوار چرا سایه همعنان سازیمگر که بر سر عاشق دو اسبه می تازی
خوش آندمیکه دل از غصه با تو پردازمتو هم دمی بمن دردمند پردازی
بجز هلاک خودش آرزو نباشد هیچکسیکه یافت چو پروانه ذوق جانبازی
من ایهمای شرف کی رسم بطالع تومگر که هم تو مرا سایه بر سر اندازی
بسوز سینه اهلی اگر رسی شایدکه ناز حسن گذاری بعشق او نازی