شمارهٔ ۱۳۳۰
ای یوسف عزیز چه از ما نهان شویاز ما مپوش رخ که عزیز جهان شوی
ماه تمام من که کمی چون مهت مبادیارب همیشه پیر شوی و جوان شوی
من پیر روشن آینه ام ای شکر دهنطوطی سخن شوی چو بمن همزبان شوی
بشنو سخن که حسن قبولی دلست و بساین نکته گر قبول کنی نکته دان شوی
یوسف شنیده یی که عزیزی بخلق یافتگر خلق و لطف پیشه کنی بیش از آن شوی
اهلی مگیر گوشه ز ابرو کمان خویشگر هم ز تیر طعنه بعالم نشان شوی