شمارهٔ ۱۲۸۸
بخلق درد تو بیهوده گفتم تا کیبهر زه طعنه مردم شنفتنم تا کی
تو در کنار گلستان بخواب خوش مشغولمن از هوای تو بر خار خفتنم تا کی
چو نیست در دل شیرین چو کوهکن راهمبخون دیده و دل سنگ سفتنم تا کی
بجرم گریه ز مژگان ره سگت روبمگناه کردن و ره باز رفتنم تا کی
حکایتم نشنیدی ز صد هزار یکینگفتی اینهمه افسانه گفتنم تا کی
کجاست باد که چونگل شکفته ام سازدچو غنچه در غم دل ناشکفتنم تا کی
دوا نماند بجز ناله کردنم اهلیکه درد خویش ز درمان نهفتنم تا کی