شمارهٔ ۱۱۸۴
گر با من مستی حذر از بیهده گو کندر سینه من آی و در فتنه فرو کن
چون غنچه دمد بوی ترا ایگل ز دل منزنهار که بشکاف دل ریشم و بو کن
ای قبله پرست از بت ما شرم نداریتا چند کنی سجده گل روی باو کن
کاری نکنی دیده زهاد که شورستساقی می ازین طایفه پنهان بسبو کن
چوگان سر زلف بر آور بسر دوشسرهای عزیزان همه در معرکه گو کن
ای تشنه می شیره رز آب حیاتستتا زهر نگردد حذر از عربده جو کن
رخسار نکو آینه صنع الهی استاهلی به ادب سجده آن روی نکو کن