شمارهٔ ۱۱۷۵

قافیه: ایخودببین۷ بیت

سگ این درم بسنگی دل من صبور میکنوگر از درم برانی نگهی ز دور میکن

تو اگر چو گل بسوزی دل صد هزار عاشقچه غمت بود ولیکن حذر از غرور میکن

من اگر چو ابر گریم ز جفای غیبت توتو چو برق خنده باری ز سر حضور میکن

بکمند عشق ایدل چه سر سرور داریسر خود برون بر آنگه طلب سرور میکن

من از آنرخ چو حورم ببهشت نقد زاهدتو بنسیه حور عین را طلب از قصور میکن

ز غبار تن برون آی پس از آن بدیده جاننگه از چراغ حسنش لمعات نور میکن

به خمار هجر اهلی همه شب چرا نشینیز خیال او صبوری بمی طهور میکن