شمارهٔ ۱۱۲۷
از جهان چون لاله داغت ایسهی قد میبریماز ازل آورده ایم این داغ و با خود میبریم
میرویم ازین چمن با دست خالی همچو گلداغ دل کاورده ایم اینجا یکی صد میبریم
جان من با عاشقان گر بد کنی نیکو بودبا رقیبان گر نکویی میکنی بد میبریم
ساقیا از غمزه ما را می بحد خود بدهورنه عیب ما مکن گر مستی از حد میبریم
غلغل عیش حریفان است در طاس فلکما همین درد سر از طاق زبرجد میبریم
غم مخور اهلی که آخر در حریم وصل دوستره بیمن دولت آل محمد میبریم