شمارهٔ ۱۱۲۵
رخ بخون سرخ کند دیده گریان خودمنا بدین رنگ شماری ز شهیدان خودم
میل جانبخشی عیسی نکنم بی لب توبلکه در هجر تو بیزار هم از جان خودم
چکنم گر نکنم ناله چو مرغان قفسمرغ مهجورم و مشتاق گلستان خودم
تا کی از گریه دلم ریش شود هم تو مگرمرهمی لطف کنی از لب خندان خودم
گر سرم گوی کنی باد فدای سر توگو بچوگان که مران از سر میدان خودم
دوستان جمع و من آشفته ز دست دل خوداز که نالم من مسکین که پریشان خودم
همه حیران جمال تو و من چون اهلیزنده چون مانده ام از هجر تو حیران خودم