شمارهٔ ۱۱۲۰
خوش آنکه نهی پای بسر منزل خاکمآبی زنم دیده دهی بر دل خاکم
شادی که برویم دگر از خاک چو سبزهگر سایه سرو تو شود مایل خاکم
ای بحر کرم باز بیک موج عنایتبرهان ز جگر تشنگی ساحل خاکم
دل مرغ سر بام تو شد من سگ کویتاو قابل عرش آمد و من قابل خاکم
اهلی چو سر از خاک بر آرم بقیامتجز سبزه حسرت نبود حاصل خاکم