شمارهٔ ۱۱۱۱
پیشت چو آب دیده خود خوار مانده ایمخواری ز پیش ماست که بسیار مانده ایم
از جور سنگ فتنه رفیقان گریختندما پا سکشته ایم حزین وار مانده ایم
مجنون و کوهکن ز غم آسوده دل شدندماییم کز غم تو دل افکار مانده ایم
بردند دیگران بسخن کار خود ز پیشما بیزبان چو صورت دیوار مانده ایم
یوسف عزیز مصر شد و ما ز شوق اوحیران هنوز بر سر بازار مانده ایم
آن بیوفا طبیب نپرسد ز درد ماما از امید خسته و بیمار مانده ایم
هر کسکه هست همدم یاریست در جهاناهلی من و توایم که بی یار مانده ایم