بخش ۸ - سلاله آبادیان

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۶ بیت

خنک گاه آبادیان گزینکه آباد گردید از ایشان زمین

بود یافث آباد فرخ نهادکه کلدانی آبت نمودش یاد

هم اکنون از آن قوم فرخنده رایجز آباز و چرکس نبینم به جای

سیامک مگر خود بدی زان تبارکه همواره می زیست در کوهسار

به هندی ورا نام شیوا بدیکه در پیش دادار برپا بدی

چو بگرفت رسم و ره بندگیز دیوان سرآمد بر او زندگی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، سخن از آبادانی و خنکی سرزمین‌هایی است که به دست قوم یافث ساخته شده‌اند. یافث، نسل سعادتمند و نیکوکار، به یاد کلدانی‌ها، سرزمینی آباد پدید آورد. شاعر اشاره می‌کند که جز آباز و چرکس از آن قوم باقی نمانده است. همچنین به سیامک، که از تبار یافث و در کوه‌ها زندگی می‌کرد، اشاره می‌شود و او را با نام شیوا در هند می‌شناسند. در نهایت، بیان می‌کند که سیامک با پیروی از اصول و رسم‌های بندگی، از دیوان فرار کرده و زندگی‌اش را شروع کرده است.